Tani që po kalojmë një kohë të vështirë, shumë prej nesh ndjejnë presion për të bërë një fytyrë të guximshme, të mbajnë një buzë të sipërme të ngurtë dhe përndryshe shtrëngojnë veten për të fshehur emocionet e tyre. Lejimi i vetes, që të përjetojë plotësisht dhe të shprehë emocionet që keni është në fillim pak sfidues, por, merrni shembullin më të mirë nga veprimet e fëmijëve.

Kur fëmijët ndjejnë gëzim, lëndim ose zhgënjim, çfarë bëjnë ata?

Ata mund të gëzohen, të qajnë dhe të hedhin veten në dysheme. Ndërsa, kjo mund të duket dramatike për të rriturit. Mirëpo, pse ndodh kjo? Fëmija zakonisht zgjedh veten e tij në rend të parë dhe shkon përpara. Shumicën e kohë ndjenjat që kanë, ata i shfaqin pa hezituar, çfarë do qofshin ato. Pra, ata e lejojnë veten të përjetojnë thellësinë e emocioneve të tyre, duke i shprehur ato. Ndërsa, ne si të rritur, mund të minimizojmë emocionet tona dhe t’i mbajmë ato brenda vetes, derisa të jemi gati për të shpërthyer nga jashtë.

Siç kemi mësuar, nuk ka emocione që janë të këqija ose të gabuara. Kjo është veçanërisht e vërtetë kur diçka shqetësuese ndodh në jetën tonë. Mos harroni .. Të gjitha emocionet tona janë pjesë e qenies tonë. Pra, lejojini vetes që të ndiejë vërtet emocionet tuaja.

Shqyrtoni mundësinë e të mësuarit të paraqitur nga secila prej sfidave të jetës, dhe kur e gjeni veten duke thënë: “Unë nuk e di nëse mund ta bëj këtë”, përkundrazi, kaloni te nxituesi juaj i brendshëm.

“Unë mendoj se mundem. Unë mendoj se mundem. Unë mendoj se mundem.”